nikt nie powinien płakać dlatego, że wraca do domu.
to już nie pierwszy raz.
wszędzie lepiej, byle nie tutaj.

granica z ukrainą wzrasta do rangi symbolu.
kiedy tylko znajdę się po tamtej stronie, odczuwam wolność.
kiedy wracam, znowu po tej stronie szlabanu, kamień wędruje z gardła do żołądka rozrywając wszystko po drodze.

minął dzień.
tęsknię.
tęsknię za wolnością, swobodą, możliwością bycia sobą.
wydawałoby się, że to właśnie gwarantuje dom...

znam swoje wady, ale nie chcę słuchać wyssanych z palca pretensji.
dość pretensji o to, że żyję.